جمله اعم است : 1 - جمله‌هاى قبل و بعد شامل دنيا و قيامت مىشوند ، منحصر كردن به آخرت به معناى بى اعتنا شدن به آثار اعمال در محيط دنيا مىشود ، در حالى كه از آيات و احاديث استفاده مىشود كه عقوبت و كيفر اعمال در دنيا هم وجود دارد كه در دعاى كميل آمده ، گناهانى كه نعمت‌ها را تغيير مىدهند ، بلا و كيفر فرود مىآورند ، اميد را قطع مىكنند ، مانع استجابت دعا مىشوند ، و . . . يا در قرآن آمده : « فَأَخَذَهُمْ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ » خداوند آنها را به خاطر گناهانشان گرفتار نمود . 2 - خود جمله [ و لا تُعْلِن . . . ] مطلق است و هيچ قرينه‌اى در آن ديده نمىشود كه قيامت ، مراد باشد و بلكه به هر دو عالم شامل مىشود چون [ مَلاء ] به معناى عموم مردم در هر دو عالم است . 3 - چون يكى از نامهاى قيامت [ تُبلَى السَّرائر ] است كه همه چيز در آنجا آشكار خواهد شد ولى در اين دعا آمده [ و لا تُعْلِن ] آشكار مكن ، و همين قرينه است كه مفاد جمله شامل دنيا مىشود . 4 - امروز در علم فيزيك افراد سرشناسى مانند دكتر [ باربارا ] در كتاب هاله درمانى مىگويد ، وضعيت درونى انسان به هر شكلى كه باشد به بيرون منتقل مىشود و اگر شرائط خاصّى براى ديگران محقق شود ، مىتوانند به راحتى آثار اعمال هركس را رؤيت كنند ، چون خاصيت هر عملى اعم از نيك و يا بد متناسب با خودش به صورت هاله با رنگ‌هاى ويژه‌اى در اطرافش پديدار مىشوند . 5 - جمله بعد ، اين مطلب را نيز تأييد مىكند كه مىگويد [ اخْفِ عَنْهُم ما يَكُونُ نَشْرُهُ عَلَىَّ عاراً ] از نگاه مردم بپوشان هر چيزى كه پخش و انتشارش برايم موجب خوارى و ننگ باشد . بنابراين اعمال و افعال انسان اعم از اينكه با اعضاء و جوارح و يا با قلب بوده باشند همگى شكل و صورت متناسب را پيدا نموده و براى حس بينائى قابل رؤيت